Post Description

Met dank aan de originele posters indien het niet door mij geript is...
Thanks to the original posters if not ripped by myself...

101 - Mary In The Junkyard - Role Model Hermit - Mantra III.flac 
102 - Mary In The Junkyard - Role Model Hermit - Blood.flac 
103 - Mary In The Junkyard - Role Model Hermit - Seek And Destroy.flac 
104 - Mary In The Junkyard - Role Model Hermit - New Muscles.flac 
105 - Mary In The Junkyard - Role Model Hermit - Myrtle.flac 
106 - Mary In The Junkyard - Role Model Hermit - Peter The Dog.flac 
107 - Mary In The Junkyard - Role Model Hermit - Crash Landing.flac 
108 - Mary In The Junkyard - Role Model Hermit - Welcome Break.flac 
109 - Mary In The Junkyard - Role Model Hermit - Candelabra.flac 
110 - Mary In The Junkyard - Role Model Hermit - Thou Shalt Sprout.flac 
111 - Mary In The Junkyard - Role Model Hermit - Mouse.flac 
201 - Mary In The Junkyard - Role Model Hermit - Mantra III (Extended Version).flac 
202 - Mary In The Junkyard - Role Model Hermit - Jane.flac 
203 - Mary In The Junkyard - Role Model Hermit - The Old Tongue.flac 
204 - Mary In The Junkyard - Role Model Hermit - Mouse (Demo Version).flac 


Oor Review ---------------------
Stijn Gruisen 10 juli 2026 album indie mary in the junkyard Role Model Hermit AMF

Een aantal jaren geleden reisde een piepjong mary in the junkyard alle coole Europese showcasefestivals af als nieuwe afgevaardigde van de beruchte Zuid-Londense indiescene.
Het recept was een schichtig, onvoorspelbaar soort folkrock (denk Big Thief na een nacht doorhalen), het repertoire telde niet meer dan een handjevol songs.

Maar hoe vroeg de hypetrein vanuit King’s Cross vertrok, zo lang liet het debuutalbum op zich wachten.
Clari, Saya en David hadden eerst wat tijd nodig om uit te zoeken wat voor band ze eigenlijk wilden zijn.
Na vier jaar is daar dan het langverwachte Role Model Hermit en er is inderdaad het een en ander veranderd.
Zangeres Clari Freeman-Taylor klinkt nog steeds alsof ze van een andere planeet komt en ook de fabelachtige teksten zijn gebleven, maar de liedjes staan ditmaal met beide voeten stevig op aarde.

De vele afslagen en tempowisselingen zijn ingeruild voor stoïcijnse grooves, sterke gitaarriffs en heldere melodieën, waardoor er meer ruimte ontstaat voor Freeman-Taylors surrealistische volksverhalen.
In de postrock-achtige afsluiter Mouse bijvoorbeeld, waarin ze zich plots een vorig leven herinnert als visser met een muis in haar broekzak.
Of Thou Shalt Sprout, een eeuwenoude fabel gedragen door prachtig bezwerende samenzang.
Nog steeds behoorlijk freaky dus, en minstens net zo fantasierijk en boeiend als die veelbelovende eerste singles.
Alleen moet je even nét iets beter luisteren om het te begrijpen.

Exystence Review ---------------
Filed Under: indie-rock by exy — Leave a comment
July 23, 2026

…Bonus CD featuring 4 extra tracks.
London trio Mary in the Junkyard cheekily dub their sound “weepy chaos rok”, but they often summon something far more: an intricate magic weaved from
vocalist and guitarist Clari Freeman-Taylor’s poetic, observational eye and freewheeling arrangements, equally informed by wiry math-laden contemporaries and elegant classical stylings.
After a tireless couple of years and adventures stateside (a two-month tour with Wet Leg included), Mary in the Junkyard have gone from courting Corsica buzz to counting fans in Marina Abramović.
Facing their long-awaited debut upon this new foundation, Role Model Hermit opens self-reflexive: “It is yours babe, you deserve it,” Freeman-Taylor pronounces on ‘Mantra III’,
the art rockers eager to meet the big moment with grounded grit.
David Addison’s grooves follow, propulsive and steady: ‘Blood’ is a punchy take on skewed love, while the wild guitar on ‘Seek and Destroy’ tracks a brooding portrait of self-sabotage.

Freeman-Taylor remains the trio’s elastic engine – “I embrace the thunder and the lightning… I’m a creature of only instinct”, she proclaims on ‘New Muscles’
over an insistent dance groove – shifting between hushed confessionals and howling rasp.
But the record’s sinewy assurance and structure across its first half also forms a trap, at times more constraint than conduit for the trio’s natural charisma.
The slacker muscle of ‘Peter The Dog’ and folk-rock pulse of ‘Myrtle’ feel cool, compelling, but almost too contained.

Only on ‘Crash Landing’ does the record find a turning point.
Freeman-Taylor channels her inner Sue Tompkins over trip-hopped harmonium drone, stuttering and soaring into an evocative take on closure.
Saya Barbaglia’s viola plays a simmering balancing act throughout – at times tempering the trio’s serene worldbuilding, while elsewhere summoning violent tempests.
On the dark ‘Thou Shalt Sprout’, Addison keeps a patient roll, supporting fable-like harmonies conjuring tales of familial sacrifice.
Across the latter half, the music again feels like a shared pact for dreaming, structures that build and wind.

It’s in that collective fluidity that the trio’s singular charisma glows: playful, poetic, poignant.
The theatrics culminate on closer ‘Mouse’, an oceanic tale inspired by Iceland’s frigid grandeur over Dirty Three-esque post-rock.
Freeman-Taylor collides notes of longing against glacial walls of sound before Barbaglia’s string noise crumbles the arrangement, glitching as if gnawing at their own fantasy.

When the widescreen moments wind down, an adolescent Freeman-Taylor still seems to hold the key, as if a reminder above this new reality.
“I want you to know me through my songs / They’re so much cleaner than anything I could say,” she sings solo on ‘Candelabra’, written “many years” before the band’s big moment.
It’s starkly honest over gentle classical guitar, adorned with just a quick giggle before the take rolls.
Sometimes magic is all in the details, grand or granular.
— NME

Extra CD tracks:
1. Mantra III (extended version)
2. Jane
3. The Old Tongue
4. Mouse (demo version)